Als de sessie voorbij is, maar jij nog niet klaar bent

De sessie is afgerond. Je cliënt heeft afscheid genomen, de deur is dicht. Je ruimt de tafel op, zet het raam open of je schenkt jezelf nog een glas water in.

En dan, ergens in de auto of thuis op de bank, merk je het ineens. Een zwaarte op je borst die er vanochtend nog niet was. Een onrust in je buik, een moeheid die niet past bij hoe je dag verder verliep. Of je hoofd dat steeds terugschiet naar die ene sessie.

Als begeleider ken je dit waarschijnlijk. Misschien heb je het lang normaal gevonden, of gedacht dat het er nu eenmaal bij hoort. Dat klopt ook, deels. Maar er valt veel te winnen als je leert herkennen wát je meeneemt, en van wie het eigenlijk is.

Je lichaam is je instrument

Bij energetisch en lichaamsgericht werk gebeurt er veel meer dan wat je met je handen doet. Je stemt af, je voelt mee en je houdt ruimte. Je lichaam werkt als een fijngevoelig instrument dat oppikt wat er in de ander en in de ruimte aanwezig is.

Dat is precies wat je goed maakt in je werk. Maar een instrument dat meetrilt, blijft soms ook nog even naklinken.

Spanning die je hebt helpen loslaten, kan ook als een zwaarte in jouw schouders terechtkomen. Verdriet dat in beweging kwam, kan nog in jouw keel blijven hangen. Onrust die bij de ander tot rust kwam, kan bij jou nog wat nazinderen.

Dat is geen teken dat je iets verkeerd doet, maar het laat vooral zien dat je echt aanwezig was. Het wordt pas lastig als je het niet opmerkt, en het ongemerkt meeneemt naar je avond, je gezin of je volgende cliënt.

Van jou, van de ander, of allebei?

Veel begeleiders zijn er heel bedreven in geworden om te voelen wat er in een ander gebeurt. Voelen wat er tegelijkertijd in jezelf gebeurt, is een andere vaardigheid. Vaak weet je lichaam eerder dan je hoofd wat van wie is. Wat van jou is, voelt meestal vertrouwd, ook als het niet prettig is. Wat van een ander is, voelt vaak wat vreemd. Alsof er een jas om je schouders hangt die niet jouw maat heeft.

En soms is het allebei. Dan heeft de sessie iets in jouw eigen verhaal aangeraakt: een oud verdriet, een thema dat je kent. Dat hoeft niet terug naar de ander. Dat vraagt juist om jouw eigen zorg en aandacht, misschien later, misschien in je eigen supervisie of behandeling.

Dat onderscheid maken is geen afstand nemen van je cliënt. Het is mijn inziens juist wat je in staat stelt om dichtbij te blijven, zonder jezelf kwijt te raken. En je kunt enkel voelen als je in het huidige moment bent. Wanneer je present bent in je eigen lijf kun je meer opmerken dan wanneer je op gaat in de dingen van alledag.

Vragen om mee af te sluiten

Sluit een sessie niet alleen af voor de ander, maar ook voor jezelf. Ga even staan, voeten stevig op de grond, en neem een paar minuten om te voelen hoe het met je gaat. Deze vragen kunnen je daar bij helpen...

Eerst landen

• Wat voel ik nu, dat ik voor de sessie niet voelde?

• Waar in mijn lichaam zit de meeste spanning of zwaarte?

• Ben ik hier, of ben ik met mijn aandacht nog bij de ander?

• Hoe is mijn energie: leeg, vol, onrustig of juist stil?

Dan onderscheiden

• Voelt dit vertrouwd, of voelt het vreemd, alsof het niet bij mij past?

• Was dit gevoel er al voordat ik de ruimte binnenkwam?

• Is dit mijn emotie, of resoneer ik met die van de ander?

• Raakt dit iets in mijn eigen verhaal dat aandacht vraagt?

Dan loslaten

• Wat mag ik teruggeven? Of van me af laten glijden?

• Wat heb ik nodig om dit los te laten: beweging, adem, water of buitenlucht?

• Kan ik erop vertrouwen dat de ander zijn eigen proces kan dragen?

Je hoeft niet alle vragen elke keer te stellen. Kies er twee of drie die bij jou passen. En je hoeft niets weg te duwen. Alleen al herkennen dat iets niet van jou is, geeft vaak al ruimte.

Sommige begeleiders schudden het letterlijk van zich af. Anderen wassen bewust hun handen, lopen even naar buiten of ademen het uit naar de aarde, of creëren een violet flame. Er is geen goede of foute manier. Het gaat erom dat je een moment markeert waarop de sessie echt klaar is, ook in jou.

Wat je wél mag houden

Niet alles wat na een sessie blijft hangen, is ballast. Soms neem je juist iets mee dat je voedt: een inzicht, een moment van diepe verbinding, ontroering over wat er bij de ander in beweging kwam. Of dankbaarheid dat je dit werk mag doen.

Dat mag je bewust ontvangen. Zeker in een vak waarin je veel geeft, is het waardevol om ook stil te staan bij wat je krijgt.

• Wat heeft deze sessie mij geleerd, over de ander of over mezelf?

• Welk inzicht, welke ontroering of welke dankbaarheid mag ik houden?

• Waar voelde ik me echt verbonden, en hoe voelde dat in mijn lijf?

Op de langere termijn kun je ook patronen gaan zien. Bij welke thema's of cliënten neem ik het meeste mee? Waar verlaat ik mezelf het makkelijkst, en wat is daar het eerste signaal van? En wat heb ik vóór een sessie nodig om goed bij mezelf te blijven?

Zo wordt afsluiten niet alleen een manier om iets kwijt te raken, maar ook een manier om te groeien in je werk.

Ook buiten de behandelkamer

Wie in zijn werk veel afstemt, doet dat thuis meestal ook. Die gevoeligheid zet je niet uit als je de praktijk verlaat.

Denk aan het verdriet van een vriendin dat je stilletjes overneemt. De boosheid van je partner die je de hele avond blijft voelen. De irritatie over een collega die je mee naar huis neemt, terwijl die eigenlijk niet eens van jou is. Of dat ene telefoontje dat je nog uren bezighoudt.

Dezelfde vragen werken hier net zo goed. Even stilstaan, voelen, en je afvragen, van wie is dit eigenlijk?

Goed voor een ander zorgen begint bij jezelf

Hoe meer je voelt voor anderen, hoe belangrijker het is om ook te weten wat van jóu is. Niet om je af te sluiten, maar om open te kunnen blijven. Sessie na sessie, jaar na jaar.

Probeer de komende week eens na elke sessie een paar minuten voor jezelf te nemen. Kies twee of drie vragen die je aanspreken en kijk wat je ontdekt.

Ik ben benieuwd: wat neem jij na een sessie vaak ongemerkt mee? En wat helpt jou om het weer los te laten?

Liefs An